Το μεγαλύτερο θαύμα στη φύση. Τόνοι νερό (6.000 Κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο) τρέχουν κάθε λεπτό από τον Νιαγάρα. Η λίμνη Οντάριο τροφοδοτείται από την λίμνη ‘Ηρι. Αυτό γίνεται χιλιάδες χρόνια ασταμάτητα. Βραδινή λήψη με ανοιχτό διάφραγμα. [Η τρίχα οφείλεται στο φωτογραφείο που εκτύπωσε την φωτο]. 10/1997.

Στην κοιλάδα των Τεμπών, μεταξύ ‘Ολυμπου και Κίσσαβου πούναι δύο βουνά που μαλώνουν, τρέχει πράσινος και ζωηρός ο Πηνειός. Άλλοτε αφρίζει, άλλοτε στριφογυρίζει κι άλλοτε φουσκώνει. Πάντα όμως ξαφρίζει στο δέλτα του στο Θερμαικό του Αγαίου. Αδιάφοροι για όλα αυτά οι ψαράδες συνεχίζουν τη προσπάθεια τους για μια καλή ψαριά.

Οι επιβάτες από το Αμμάν της Ιορδανίας, που θα προσγειωθούν στην Αθήνα, περνάνε μπροστά από τον ζωοδότη ο οποίος ξεκίνησε το ανηφορικό καθημερινό του μονοπάτι. Το φυτό τον περιμένει εκεί ολονυχτίς για να του φέρει φώς και ζωή μήπως και ψηλώσει κ΄άλλο. Τα σύννεφα παρατηρούν εντυπωσιασμένα μια από δώ και μιά απ΄εκεί το σκηνικό ανήμπορα να δράσουν.

Οι ψαράδες μαζέψανε τα δίκτυα και την ψαριά. Ο ήλιος σηκώθηκε και άρχιζε να λαμπιρίζει μέσα στη θάλασσα. Το νερό ησυχο και γλυκό αφήνει τη βάρκα να γλυστρίσει πρός την στεριά. Τέλος της σημερινής ημέρας.

Το γαλάζιο Ιόνιο ή ωκεανίσιο της Θάλασσας, συναντάει τον γκριζωπό αγέρωχο βράχο που πάνω του βρίσκουν ζωή και ελπίδα οι θάμνοι και τα πεύκα της Αττικής.

Τα φυλλοβόλα στη Μελίκη κάθε άλλο παρά νεκρή φύση ζωγραφίζουν. Περιμένουν υπομονετικά το κρύο να φύγει για να δώσουν πάλι καρπό, φύλλο, σκιά, ζωή.

Το 1995 στο Τορόντο του Καναδά, σε μια νοσταλγική κρίση, κούρεψα το χόρτο της πίσω αυλής, όπως το βλέπετε!

Το Παραπέντε πετάει για τον Φοίνικα.